తెలంగాణలో విద్యా వ్యవస్థపై పెరుగుతున్న అసంతృప్తి ఇప్పుడు తీవ్రమైన దశకు చేరుకుంది. ఒకప్పుడు “మన ఊరు – మన బడి” వంటి కార్యక్రమాలు ప్రభుత్వ పాఠశాలలను అభివృద్ధి చేస్తాయని ఆశలు కలిగించాయి. గ్రామాల్లోని పాఠశాలలకు మౌలిక సదుపాయాలు కల్పించడం, విద్యార్థులకు మెరుగైన వాతావరణం అందించడం లక్ష్యంగా ఈ కార్యక్రమం ప్రారంభమైంది.
కానీ ఇప్పుడు ప్రజల్లో ఒక పెద్ద ప్రశ్న వినిపిస్తోంది—
ఆ ప్రాజెక్ట్ నిజంగా ఎంతవరకు అమలైంది? ఎవరికెంత లాభం చేకూరింది?
దాతలు, ఎన్ఆర్ఐలు ఇచ్చిన విరాళాలు, ప్రభుత్వం కేటాయించిన నిధులు—ఇవి అన్నీ నిజంగా పాఠశాలల అభివృద్ధికే ఉపయోగపడ్డాయా అనే సందేహం ప్రజల్లో ఉంది. ఎంతమంది పాఠశాలలు అభివృద్ధి చెందాయి? ఎంత డబ్బు ఖర్చు అయింది? పారదర్శకత ఎందుకు కనిపించడం లేదు? అనే ప్రశ్నలు సమాధానం లేకుండా మిగిలిపోయాయి.
ఇదిలా ఉంటే, మరోవైపు ప్రైవేట్ స్కూల్స్ ఫీజుల దోపిడి గరిష్ట స్థాయికి చేరుకుంది. పుస్తకాలు, యూనిఫార్మ్స్, షూస్—all ఇవి స్కూల్ ద్వారానే కొనాలని బలవంతం చేయడం, పైగా రెట్టింపు ధరలు వసూలు చేయడం మధ్యతరగతి కుటుంబాలను తీవ్రంగా ప్రభావితం చేస్తోంది.
బయట 2000కి దొరికే వస్తువు, స్కూల్లో 4000కి ఎందుకు?
ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పే వారు ఎవరూ లేరు.
ఇంటర్నేషనల్ స్కూల్స్ పరిస్థితి ఇంకా ఘోరం. LKG సీటుకే లక్షల్లో ఫీజులు వసూలు చేయడం సాధారణమైంది. ఇది సాధారణ కుటుంబాలకు అందని విద్యగా మారిపోయింది. మరోవైపు కార్పొరేట్ కాలేజీలు విద్యార్థులను ర్యాంకుల కోసం మాత్రమే తయారు చేస్తూ, ప్రాక్టికల్ నాలెడ్జ్ ఇవ్వడంలో విఫలమవుతున్నాయి.
ఫలితం ఏమిటంటే—
విద్యార్థుల్లో కమ్యూనికేషన్ స్కిల్స్ తగ్గిపోతున్నాయి, కాన్ఫిడెన్స్ తగ్గుతోంది, జీవిత నైపుణ్యాలు లేకుండా బయటకు వస్తున్నారు. మంచి మార్కులు తెచ్చుకున్నా, ఇంటర్వ్యూల్లో ఫెయిల్ అవుతున్న పరిస్థితి ఏర్పడుతోంది.
ఇంకా ఒక ముఖ్యమైన అంశం—ప్రభుత్వ ఉద్యోగులు కూడా తమ పిల్లలను గవర్నమెంట్ స్కూల్స్లో చదివించడానికి ఆసక్తి చూపించడం లేదు. ఇది ప్రభుత్వ పాఠశాలలపై నమ్మకం ఎంత తగ్గిందో స్పష్టంగా చూపిస్తోంది.
అయితే కేంద్ర సంస్థల స్కూల్స్—రైల్వే, సైనిక్ స్కూల్స్—ఇవిలో మాత్రం ఉద్యోగులు తమ పిల్లలను చదివిస్తున్నారు. అంటే సరైన నిర్వహణ ఉంటే గవర్నమెంట్ స్కూల్స్ కూడా మంచి ఫలితాలు ఇవ్వగలవని ఇది నిరూపిస్తుంది.
ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో, మార్పు అవసరం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది:
- గవర్నమెంట్ స్కూల్స్ను బలోపేతం చేయాలి
- ప్రైవేట్ స్కూల్స్ ఫీజులపై కఠిన నియంత్రణ ఉండాలి
- విద్యార్థులలో కమ్యూనికేషన్, క్రీడలు, వ్యక్తిత్వాభివృద్ధిపై దృష్టి పెట్టాలి
- విద్యను వ్యాపారంగా కాకుండా హక్కుగా చూడాలి
ఇప్పుడు పెద్ద ప్రశ్న—
ఈ మార్పు ఎవరు తీసుకురావాలి?
ప్రభుత్వం ఒక్కటే కాదు—ప్రజలు, తల్లిదండ్రులు, ముఖ్యంగా యువత కూడా ముందుకు రావాలి. ప్రశ్నించాలి. సమాధానాలు అడగాలి. సోషల్ మీడియా వేదికగా గానీ, ప్రజా వేదికలలో గానీ—విద్యపై చర్చను ముందుకు తీసుకురావాలి.
ఎందుకంటే,
ఇది కేవలం ఈరోజు సమస్య కాదు—రాబోయే తరాల భవిష్యత్తు.
