ఇప్పుడు అడ్మిషన్ల సీజన్ వచ్చిందంటే నాకు భయం వేస్తుంది. పిల్లల భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించాల్సిన సమయంలో, కార్పొరేట్ కాలేజీల దోపిడీ తల్లిదండ్రులను వణికిస్తోంది. ముఖ్యంగా నారాయణ, చైతన్య లాంటి కాలేజీల్లో ఫీజుల వ్యవహారం చూస్తే కోపం ఆగదు.
“ఈ బ్రాంచ్కి మూడు లక్షలు” అని మొదట చెబుతారు. నిజానికి ఆ ఫీజు రెండే లక్షలు. ఎదుటివాడి మనస్తత్వం అర్థం చేసుకుని ఎక్కువ చెబుతారు. మళ్లీ ఫోన్ చేస్తే, “సార్ మీకు రెండుకే ఇస్తా” అంటారు. ఇది చదువు కాదు, ఇది బజార్ మెంటాలిటీ. విద్య పేరుతో బేరసారాలు.
ఇక్కడ ఇంకో చేదు నిజం ఏంటంటే – ప్రైవేట్ స్కూల్స్ కంటే కార్పొరేట్ కాలేజీల్లోనే ఎక్కువ మంది టీచర్లు ఉన్నారు. గవర్నమెంట్ కాలేజీల్లో ఉట్టి డిగ్రీ చేసిన వాళ్లు ఉంటే, ఇక్కడ పీహెచ్డీ చేసి, గ్రూప్ సర్వీసులు రాక లెక్చరర్ ఉద్యోగం చేస్తున్నవాళ్లు ఉంటారు. అలాంటి చోట్లకే తల్లిదండ్రులు పిల్లలను ఎందుకు పంపుతున్నారో ఎవరికీ అర్థం కావడం లేదు.
బట్టి పట్టించే చదువు, రోజంతా ఒత్తిడి, ర్యాంకుల మత్తు – ఇవన్నీ కలిసి వందల మంది విద్యార్థుల ప్రాణాలు తీస్తున్నాయి. ఇది యాదృచ్ఛికం కాదు. ఇది వ్యవస్థాత్మక నేరం. పిల్లల జీవితాలను ప్రయోగశాలలుగా మార్చిన వ్యవస్థ.
విద్య వ్యాపారం కాదు. విద్య నాన్-ప్రాఫిటబుల్ అని చట్టం చెబుతోంది. 25 శాతం సీట్లు పేదలకు ఇవ్వాలని స్పష్టమైన నిబంధన ఉంది. కానీ ఈ కార్పొరేట్ విద్యాసంస్థలు ఆ చట్టాలకు తూట్లు పొడుస్తూ పేదవాళ్లను దోచుకుంటున్నాయి.
నాకు ఎప్పుడైనా అవకాశం వస్తే, నేను ఎడ్యుకేషన్ మినిస్టర్ అయితే, ఈ కార్పొరేట్ స్కూల్, కాలేజీల వ్యవస్థనే బంద్ చేస్తాను. గవర్నమెంట్ స్కూల్స్లోనే నాణ్యమైన విద్య రావాలి. విద్యను తిరిగి విద్యగా మార్చాలి – వ్యాపారంగా కాదు.
అడ్మిషన్ సీజన్ ఆనందంగా ఉండాలి. భయంగా కాదు.
ఇది ఒక్క వ్యక్తి కోపం కాదు – ఇది లక్షల మంది తల్లిదండ్రుల ఆర్తనాదం.
